Jej skrzypce błyszczą jak diamenty, a każdy koncert to spektakl emocji i precyzji. Agnes Violin przekracza granice między klasyką a popem, między muzyką a show. Opowiada o odwadze bycia sobą, o walce z muzycznymi schematami i o tym, jak przetarła szlaki dla elektrycznych skrzypków w Polsce.

Rozmowa z Agnieszką Flis – Agnes Violin, skrzypaczką specjalizującą się w show na elektrycznych, diamentowych skrzypcach

– Co było momentem, w którym pomyślałaś: robię z tego pełnoprawne show, nie tylko występ muzyczny?
– Odkąd pamiętam, zawsze chciałam się wyróżniać na tle innych. Życie muzyczne „pod linijkę” mnie nie interesowało. Wiedziałam też, że chcąc osiągnąć więcej, muszę więcej pracować. Tak też się stało. Zaczynałam równo „łeb w łeb” ze znaną na całym świecie skrzypaczką i tancerką Lindsey Stirling. Miałam doskonałe wzorce z amerykańskich show produkcyjnych, które obserwowałam podczas moich zagranicznych kontraktów skrzypcowych. Ona w USA, a ja na bardzo trudnym gruncie w Polsce. Miałam bardzo ciężkie zadanie do wykonania, bo wówczas na naszym rynku muzycznym skrzypce elektryczne były nieznanym instrumentem. A pokazywanie się z nimi wraz z tańcem było nie zawsze dobrze odbierane. Tak więc sukcesywnie i stopniowo przekonywałam polskich słuchaczy do tak podanej muzyki skrzypcowej. Jak się później okazało, przetarłam ścieżki kolejnym muzykom chcącym grać na skrzypcach elektrycznych i zapoczątkowałam coś, czego wcześniej nie było na rynku muzycznym.

– Diamentowe skrzypce brzmią jak marka. Jak powstała ich koncepcja i co w nich jest unikatowego poza wyglądem?
– W odpowiedzi na to pytanie ponownie wracam do tematu wyróżnienia się z tłumu. Chciałam mieć instrument, który będzie wyróżniał moją markę muzyczną i będzie charakterystyczny tylko dla mnie. Zaprojektowałam diamentowe skrzypce elektryczne, które oprócz autorskiego designu mają również specjalne brzmienie, które jest wynikiem poszukiwań idealnych rozwiązań technicznych w dziedzinie elektroniki.

– Od klasyki do popu i elektroniki – jakie decyzje artystyczne stoją za Twoim repertuarem?
– Przede wszystkim staram się grać to, co lubię i co sprawia mi przyjemność, ale też stale wzbogacam repertuar o nowe aranżacje i pomysły muzyczne. Lubię zaskakiwać na scenie i mieć możliwość bycia sobą w każdym utworze. Celuję w repertuar dynamiczny i wirtuozerski.

– Jak mierzysz sukces występu poza brawami? Czy masz swoje KPI: zasięg, rezerwacje, powroty klientów, sprzedaż merchu?
– Myślę, że wszystko razem jest sumaryczną miarą sukcesu, ale najważniejsze są dla mnie emocje widza po zagranym koncercie. To widać w oczach podczas gratulacji czy podziękowań. Największym sukcesem jest to, gdy widzę, że udało mi się porwać publiczność do mojego muzycznego świata, koncert się kończy, a publiczność nie chce z niego wyjść. Wchodzimy na magiczny wymiar porozumienia muzycznego, radości, zapomnienia o problemach. To jest największy sukces.

– Ile w Twojej pracy jest improwizacji, a ile precyzyjnej reżyserii co do sekundy?
– Jeśli tańczę choreograficznie z moją grupą taneczną, wtedy liczy się precyzja i dokładna reżyseria każdego kroku czy ruchu. W koncercie solowym również nie ma miejsca na przypadkowe dźwięki czy improwizacje muzyczne. Często na koncertach gram klasyczne utwory Bacha czy Vivaldiego w nowoczesnych aranżacjach, lecz sam zapis nut jest wierny oryginałowi, by zachował wirtuozerię, więc nie mogą się tam znaleźć przypadkowe dźwięki. W utworach coverowych stawiam zawsze na wierne odtworzenie linii melodycznej wokalu, bo uważam, że to cechuje profesjonalny cover, więc tu też nie może być miejsca na improwizację.

– Jak dbasz o kondycję i higienę pracy przy częstych trasach: słuch, kręgosłup, regeneracja, rutyna przed wejściem na scenę?
– Często jestem pytana, jakiej muzyki słucham w czasie wolnym. Zawsze odpowiadam, że słucham ciszy lub odgłosów wsi, na którą uciekłam z wielkiego miasta. Przy takim wolumenie dźwięków, z jakim pracuję na co dzień, cisza jest zachowaniem równowagi i dbałością o słuch.
Kondycja fizyczna jest ogromnie ważna. Często gram dwa godzinne koncerty jednego dnia, w niełatwych warunkach – na przykład latem, w upale, podczas których non stop tańczę i gram na szpilkach. Ciało musi być przygotowane na takie maratony. Niezbędne jest codzienne cardio. Ja korzystam z miejsca, w którym mieszkam – lasy, pola – jeżdżę na rowerze, biegam, a zimą trenażer i kajak w mojej domowej siłowni. Uwielbiam ruch, to wspaniale oczyszcza umysł. Niezbędnym dodatkiem są regularne masaże u fizjoterapeuty sportowego.

– Co ostatnio Cię muzycznie zaskoczyło i wpadło do repertuaru mimo że na papierze nie pasowało?
– Jest wiele takich utworów muzycznych i wszystkie one zostały opublikowane na moim kanale YouTube.

– Gdybyś miała zagrać jeden numer z polskim gościem specjalnym – kogo zapraszasz i dlaczego?
– W pierwszej kolejności byliby to ci, którzy już niestety odeszli, a z obecnie tworzących to zdecydowanie Sanah – za osobowość.

– Jakie projekty rozwojowe planujesz na 2026: własne single, album live, trasa tematyczna, współprace marek?
– Czasem mam wrażenie, że moja głowa jest za mała na wszystkie moje pomysły. W zasadzie codziennie rodzi się coś nowego. Mam oczywiście też swoje autorskie single i trochę zwlekam z ich publikacją, mając gdzieś z tyłu głowy maksymę, że publiczność najbardziej kocha utwory, które zna i kiedyś słyszała, ale rok 2026 będzie przełomem i początkiem czegoś nowego.

Dziękuję za rozmowę.
Anna Juszczak-Wątor