Filharmonia Sudecka w Wałbrzychu organizuje kolejny koncert symfoniczny. Dzisiaj, 10.02.2017 o godzinie 19 w sali koncertowej przy ulicy Słowackiego 4 w Wałbrzychu. Wystąpi Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Sudeckiej pod dyrekcją Macieja Żółtowskiego oraz solista Łukasz Długosz.
W programie:
- Franz Schubert – Uwertura „Czarodziejska harfa”
- Carl Reinecke – Koncert fletowy
- Janusz Bielecki – Concertino na flet i orkiestrę
- Ludwig van Beethoven – IV Symfonia B-dur
Schubert był niewątpliwie największym niemieckim kompozytorem pieśni, romantycznej liryki wokalnej. Jego pragnienie, by zyskać sławę dzięki muzyce operowej ówczesna krytyka zmiażdżyła w zalążku. Tak ważną dla młodego twórcy muzykę do melodramatu „Czarodziejska harfa” wg tekstu Georga von Hofmanna napisał w ciągu dwóch tygodni. Po premierze w sierpniu 1820 przedstawienie udało się utrzymać na afiszu tylko przez osiem wieczorów.
Dzisiaj mówi się o znaczeniu tego niepowodzenia… dla muzyki orkiestrowej, dzięki skupieniu się kompozytora na działach orkiestrowych powstały przecież Symfonia C-dur czy Symfonia h-moll „Niedokończona”.
Koncert fletowy Carla Reinecke z 1908 to wg krytyków kontynuacja dokonań dziewiętnastowiecznej sztuki Brahmsa i Mendelssohna. Niezaprzeczalne rzemiosło kompozytorskie daje przede wszystkim soliście możliwości zaprezentowania swoich mistrzowskich umiejętności.
Concertino Janusza Bieleckiego, to miniatura muzyczna na flet solo, orkiestrę smyczkową, fortepian i instrumenty perkusyjne, w którym partia fletu zawiera rozbudowaną, wirtuozowską kadencję dla solisty. Utwór o żartobliwym charakterze przywodzi na myśl skojarzenia z muzyką Francisa Poulenc’a i Camille’a Saint-Saens’a. Prawykonanie miało miejsce w Paryżu 4.11.2012 podczas IV Francuskiej Konwencji Fletowej, grał Łukasz Długosz.
IV Symfonia B-dur (1806) Beethovena przemawia pogodną muzyką. Posępny wstęp służy potęgowaniu napięcia, skupieniu uwagi, gwałtownie przełamany – wprowadzeniu nastroju radości, witalnej siły i rozmachu. Piękna partia klarnetu w części drugiej rozwija marzycielską atmosferę. W części trzeciej, jak u Haydna czy Mozarta – menuet, za to nowatorsko skontrastowany rytmicznie. Wreszcie finał tętniący temperamentem, orkiestrowe niepowstrzymane zapętlenie – owszem zatrzymane, dla żartu, przed końcowym tutti. Beethoven!!!
Fot. użyczone | Koncert Symfoniczny w Filharmonii Sudeckiej
