Ponad 40 lat na scenie, setki koncertów, niezliczone emocje. Urszula, jedna z największych ikon polskiej sceny muzycznej, nie tylko zachwyca swoim talentem wokalnym, ale również fascynuje swoją muzyczną drogą. Związana z rockiem, bluesem, gitarą, artystka nieustannie eksploruje nowe dźwięki i emocje. Dzieli się swoimi przemyśleniami na temat ulubionego utworu „Rysa na szkle”, współpracy z Budką Suflera oraz solidarności, jaką czuje z kobietami w branży muzycznej. Zastanawia się również, co znaczy dla niej spełnienie artystyczne i zdradza nad czym obecnie pracuje.

Rozmowa z Urszulą

– Cztery dekady na scenie to imponujący jubileusz. Jak z perspektywy czasu postrzegasz swoją muzyczną podróż?

– Myślę, że to była długa i pełna wyzwań droga. Zaczynałam od rocka, ale przez lata eksplorowałam różne gatunki, w tym blues i akustyczne brzmienia. Każdy etap mojej kariery wniósł coś nowego, pozwolił mi się rozwijać jako artystka i osoba.

– „Rysa na szkle” to jeden z Twoich najważniejszych utworów. Dlaczego ten kawałek jest Ci tak bliski? – To utwór, w którym naprawdę się odnajduję. Opowiada o emocjach, które każdy z nas kiedyś  przeżył – o zranieniu, ale i o sile, którą można z tego czerpać. Jest w tym coś bardzo osobistego, coś, co sprawia, że ten tekst zawsze rezonuje ze mną na głębszym poziomie.

 – Twoja współpraca z Budką Suflera jest legendarna. Jak wspominasz te czasy i jak wpłynęły one na Twoją karierę? Czy tęsknisz za tamtymi latami, zwłaszcza za 80- tymi?

– Czy tęsknię za tymi czasami? Tak, zdecydowanie. Często do nich wracam myślami. Miałam dwadzieścia kilka lat i to wtedy właśnie zaczęłam dojrzewać jako człowiek i  kształtować jako artystka. Te doświadczenia i emocje, które dzieliliśmy, muzyka, którą wykonywaliśmy, w dużym stopniu wpłynęły na to, jaka jestem obecnie. To, co wtedy przeżyłam, zostało w moim sercu na zawsze.

– Co sprawia, że gitara i blues-rock są dla Ciebie tak bliskie?

– Gitara to instrument, który daje ogromne możliwości wyrażania emocji. Uwielbiam jego głębokie, pełne brzmienie, które idealnie pasuje do bluesa i rocka. Ten styl muzyczny jest dla mnie naturalny, bo pozwala mi na prawdziwe, autentyczne wyrażanie siebie. Ale jest coś jeszcze – swingowanie, które mam we krwi. Kiedy koncertowałam w Stanach Zjednoczonych, miałam okazję doświadczyć tego na żywo w klubach, gdzie blues, rock i swing łączyły się w jedno. To była niezwykła energia, która w tamtych czasach tętniła na scenach. Tamten okres był również bardzo intensywny pod względem wielkich koncertów i tras, więc po latach, wracam do tych korzeni. Blues i rock to muzyka duszy, gitara  pozwala mi tę duszę oddać w pełni, z całym jej ciężarem i energią. To właśnie dlatego te brzmienia są mi tak bliskie – pozwalają mi czuć i dzielić się tym, co we mnie najbardziej autentyczne.

– Często mówisz, że współpraca z innymi kobietami w branży muzycznej jest dla Ciebie ważna. Dlaczego?

– Kobiet w muzyce jest wciąż zbyt mało, a ja czuję wieź z tymi, które przeszły podobną drogę. Współpraca z kobietami jest wyjątkowa, bo czuć w niej zrozumienie, empatię, a także ogromne wsparcie. Jest to dla mnie coś bardzo naturalnego, zawsze miałam miejsce na solidarność i wspólną pracę.

– Czy istnieje recepta na idealny tekst piosenki?

– Nie wiem, czy można mówić o  jednej, uniwersalnej recepcie na idealny tekst piosenki. Dla mnie najważniejsze są wyobraźnia i  umiejętność spojrzenia na rzeczywistość w nieoczywisty sposób. Lubię zaskakiwać siebie i  innych, bawiąc się słowami, szukając nieoczywistych połączeń i zestawień, które na pierwszy rzut oka mogą wydawać się banalne, ale kiedy ułożą się w całość, nabierają głębi. Czasami inspiracja przychodzi zupełnie niespodziewanie – najczęściej w ruchu,  na przykład kiedy koszę trawę! Zdarzyło się, że tekst do utworu „Dziś już wiem” powstał właśnie w takim momencie. Kosząc trawę, zaczęłam myśleć o tym, jakie słowa mogłyby się rymować, co mogłoby pasować do melodii, którą miałam w głowie. Takie momenty są dla mnie kluczowe – inspiracja jest wszędzie, wystarczy ją uchwycić. Pisanie tekstów to proces, który trwa w mojej głowie niemal cały czas. Nawet kiedy wykonuję codzienne, rutynowe czynności, jak gotowanie czy sprzątanie, w moich myślach krążą fragmenty piosenek. To nie jest coś, co można po prostu „wyłączyć”. Często zdarza się, że gdy myślę nad tekstem, to całkowicie odcinam się od otaczającego mnie świata. Może to zabrzmieć dziwnie, ale kiedy pracuję nad piosenką, jestem jakby w innej rzeczywistości – żyję tą melodią, tymi słowami. W takich chwilach naprawdę trudno ze mną nawiązać kontakt, bo cały mój umysł jest skupiony na tworzeniu. To, co sprawia, że pisanie tekstów jest dla mnie tak męczące, ale jednocześnie fascynujące, to fakt, że cały czas szukam doskonałej formy wyrażenia emocji. Często śpiewam pod nosem, chodzę po domu, powtarzam słowa, testuję, jak brzmią razem, i co mogą wyrażać. Ten proces bywa długi i intensywny, ale daje mi ogromną satysfakcję. Czasem to nawet taki stan, w którym tekst przejmuje kontrolę nad mną – żyje swoim życiem, a ja próbuję go uchwycić i przekazać najlepiej, jak potrafię.

– Czyją twórczość cenisz. Co w niej najbardziej Cię inspiruje?

– Katarzyna Nosowska to artystka, która potrafi łączyć różne, często nieoczywiste elementy w swojej twórczości. Jest odważna, a jej teksty są głębokie, autentyczne i poruszające. Lubię jej podejście do muzyki, które jest jednocześnie bardzo osobiste i nowatorskie. Moje ulubione teksty to te, które w pewien sposób zaskakują – zestawiają proste rzeczy w nowy, nieoczywisty sposób. Nie wiem, czy istnieje na to jedno określenie, ale lubię, kiedy coś, co wydaje się codzienne, nabiera nowego, głębszego znaczenia w piosence. To właśnie wtedy tekst zaczyna „żyć” i przekazywać coś więcej niż tylko słowa – staje się emocją. Takie teksty ma również  Bogdan Olewicz.

– Czy Urszula z 2024 roku to nowa, wyciszona odsłona artystki?

– Nie powiedziałabym, że wyciszona. Akustyczne koncerty stały się dla mnie czymś więcej niż tylko występami – to forma rozmowy z publicznością, której wcześniej nie miałam okazji prowadzić w tak otwarty i intymny sposób. Staram się budować relację z widownią, a to jest dla mnie nie tylko cenne, ale wręcz pożądane. Nie lubię powtarzać tego, co było. Nie jestem w stanie robić na każdym koncercie tego samego, mieć stałych dowcipów czy tekstów, które zawsze powtarzam. Każdy występ musi być inny, unikalny. Raz wychodzi lepiej, raz gorzej, ale w tym tkwi jego urok – w tej spontaniczności i szczerości. Tworzy to przestrzeń na bardziej osobiste i prywatne momenty, które sprawiają, że ten dialog z publicznością staje się głębszy.

– Rockowa dusza i otwarcie na różne style muzyczne – kiedy nastąpił ten moment, że poczułaś, iż możesz wyrażać siebie nie tylko poprzez delikatne, melodyjne brzmienia, ale także w cięższym, rockowym klimacie?

– To otwarcie przyszło do mnie, gdy zaczęłam podróżować, szczególnie podczas pobytu w Stanach Zjednoczonych. To miejsce naprawdę rozbudza wyobraźnię – tam wszystko wydaje się większe, bardziej intensywne, a człowiek zaczyna myśleć w zupełnie nowy sposób. Przebywanie tam otworzyło mnie na inne style muzyczne, pozwoliło zrozumieć, że mogę śpiewać inaczej, że mogę sięgać po coś więcej niż tylko „Dmuchawce”. Zrozumiałam, że mój delikatny głos nie ogranicza mnie do łagodnych utworów – mogę zaśpiewać coś cięższego, bardziej rockowego, i to nadal będę ja. To doświadczenie nauczyło mnie, że nie muszę się ograniczać. Wcześniej, kiedy miałam dwadzieścia kilka lat, jeszcze nie byłam tak pewna siebie i swoich możliwości. W Stanach dowiedziałam się, że mogę, że chcę i że stać mnie na to, by próbować różnych rzeczy. Tam poczułam ten luz i amerykański rozmach, to otwarte myślenie, które pozwala eksperymentować i wyrażać siebie na wiele sposobów. No i te kluby bluesowo-rockowe! W bagażniku gitara i gotowość na każdy jam session – to były niesamowite chwile, które ukształtowały moje muzyczne podejście.

– Co w najbliższym czasie planujesz muzycznie? Nad czym obecnie pracujesz? –

–  Oczywiście  pracuję nad tworzeniem nowej muzyki, ciągle szukam nowych inspiracji i staram się wciąż rozwijać jako artystka. Często powtarzam, że koncert to nie tylko występ, ale spotkanie z widzem. Każdy mój nowy projekt to próba opowiedzenia kolejnej historii – tej o sobie, o świecie, o emocjach.

Dziękuję za rozmowę

Anna Juszczak-Wątor